معماری، پیش از آنکه دانش ساختن باشد، دانش دیدن است و هر دیدن، از بدنی آغاز میشود که در فضا حرکت و تجربه میکند. اگر بپذیریم که نیمی از این بدنها زن هستند، آنگاه ناگزیر باید بپرسیم: آیا فضاهایی که ساختهایم، شهرهایی که زیستهایم و خانههایی که در آنها بزرگ شدهایم، این نیمی را بهاندازهی نیم دیگر دیدهاند؟
تاریخ معماری، عمدتاً روایت مردانی است که بناهای بزرگ ساختهاند، سبکها را نامگذاری کردهاند و جوایز جهانی را از آنِ خود کردهاند.


